Z kompem od dziecka

Wiele osób ma problem z wyborem kierunku studiów czy przyszłego zawodu. Ja takiego dylematu nigdy nie miałem. Od dziecka byłem blisko “komputerów”. Zaczęło się od zabawy na grze telewizyjnej Pegasus i zepsuciu niezliczonej liczby dżojstików kupowanych na targu Pamiętam też pierwszy komputer przywieziony przez tatę ze Szwecji – to był szał!

Z upływem czasu wśród rodziny i znajomych byłem znany jako “ten co się zna na kompie”. Wiecie, jak każdy informatyk – co jakiś czas trzeba było zrobić komuś “formata”, przeinstalować system operacyjny czy “usunąć wirusa”

Co jednak istotne, moje kontakty z komputerami w większości sprowadzały się do zabawy. Nie zacząłem programować w wieku 10 lat, jak to bywa w przypadku wielu “guru” programowania.

Pierwszą małą przygodę z programowaniem miałem w 6. klasie podstawówki. Nauczyciel informatyki namówił mnie i kilka innych osób do nauki programowania w języku Visual Basic 6, co potwierdza chyba pierwsza wystawiona przeze mnie w sieci opinia Była to “recenzja” książki ABC Visual Basic 6. Co ciekawe, nadal można ją przeczytać na stronie wydawnictwa:

Jak widzicie, nie obyło się bez małego hejtu 13-letni Dawid po kilku dniach postanowił się jednak zreflektować:

Uważam, że to mega zabawna historia. No i w ogóle fakt, że ta opinia przetrwała tam 14 lat!

Studia – Informatyka na PWr

Prawda jest jednak taka, że przed studiami nie interesowałem się jakoś szczególnie programowaniem. Nie byłem też asem z matematyki, a wszyscy mówili, że jest ona bardzo potrzebna na Informatyce… Bo to właśnie ten kierunek studiów wybrałem.

Nigdy nie musiałem się zastanawiać, na jakie studia pójdę i co będę robił w życiu. Informatyka – to było dla mnie oczywiste. “Znam się na komputerach, więc wiadomo – będę informatykiem!”. W rzeczywistości nie miałem zielonego pojęcia z czym to się wiąże. Nie wiedziałem, jak wyglądają studia informatyczne. Pamiętam, że jedną z moich głównych myśli wybierając Informatykę na Politechnice Wrocławskiej było “na pewno nigdy nie będę programistą”. Koderzy kojarzyli mi się z geekami siedzącymi w piwnicy i piszącymi tajemnicze programy. Myślałem, że zamiast tego będę jakimś “sieciowcem”, nie mając w ogóle pojęcia co to znaczy

Po rozpoczęciu studiów okazało się, że Informatyka to nie tylko zabawa z komputerami. Trzeba było zdawać hardkorowe egzaminy z Analizy Matematycznej, przejść przyspieszony kurs obsługi oscyloskopu, budować układy cyfrowe łącząc ze sobą setki przewodów i wreszcie – programować. Duuuuuużo programować. Rzeczywistość oraz sytuacja rynkowa szybko zweryfikowały moje plany. Wiedziałem, że prawdopodobnie czeka mnie kariera programisty.

W trakcie studiów znaliśmy się już z Dagą, o czym więcej możecie poczytać tutaj. W ich trakcie zamieszkaliśmy razem. W tamtym czasie nie wyobrażałem sobie dłuższego wyjazdu czy życia za granicą. Ani przez sekundę nie przeszła mi przez myśl możliwość pracy zdalnej z dowolnego miejsca na świecie! Niektóre osoby z naszego otoczenia co jakiś czas powtarzały nam, że “pewnie któregoś dnia wyjedziecie za granicę”. W sumie nie wiem czemu tak twierdzili. Myślę jednak, że chodziło im bardziej o wyjazd na stałe do jakiegoś zachodniego kraju. My w ogóle o tym nie myśleliśmy. Wiązaliśmy naszą przyszłość z Wrocławiem i mniej lub bardziej “typowym” życiem w Polsce.

Wpływ na to, jak potoczyło się dalej moje życie na pewno miała praca i osoby w niej spotykane. W dalszej części artykułu opiszę ścieżkę mojej “kariery zawodowej”. Nie będę jednak pisał o pracach dorywczych, które podejmowałem jeszcze w szkole średniej czy na pierwszych latach studiów. Skupimy się na pracy w zawodzie Informatyka (później: programisty).

Pierwsza praca w korpo

Każdy student Informatyki na PWr musiał odbyć obowiązkowe, miesięczne praktyki związane z kierunkiem studiów. Chodziłem na różne rozmowy rekrutacyjne licząc na wyrwanie jakiegoś, choćby bezpłatnego stażu na stanowisku programisty. Moje skille były w tamtym czasie najwyraźniej zbyt słabe W końcu trafiłem na program płatnego stażu w Volvo IT we Wrocławiu. Nie udało mi się dostać na stanowisko developera, ale ze względu na dobrą znajomość angielskiego dostałem propozycję dołączenia do… działu wsparcia technicznego (IT helpdesk). Zgodziłem się i całe 3 miesiące wakacji w 2014 r. spędziłem w korpo zatrudniającym prawie 40,000 pracowników na całym świecie.

Praca polegała na obsłudze informatycznej pracowników Volvo z całego świata. Siedząc z słuchawkami na uszach odbierałem połączenia od osób z całego świata – głównie z Indii, czasem z RPA, Francji i USA. Siedzieliśmy w open-space razem z kilkudziesięcioma innymi pracownikami.

Zadania wykonywane w ramach mojej pierwszej pracy “w zawodzie” były dla mnie dość proste. Nie miały one oczywiście nic wspólnego z programowaniem. Nadal pozostawały jednak w ramach IT, przez co mogłem zaliczyć te praktyki jako obowiązkowy staż na uczelni. Kontakt z międzynarodową społecznością Volvo bardzo mi pomógł w rozwinięciu umiejętności językowych i przełamaniu strachu przed rozmową w obcym języku. Praktyki były całkiem przyzwoicie płatne jak na pierwszą pracę, co pozwoliło mi zarobić swoje pierwsze, konkretne pieniądze z pracy w zawodzie. Wtedy po raz pierwszy poczułem, że zarwane nocki na liczeniu całek nie poszły na marne

Pracę we wrocławskim Volvo IT wspominam bardzo dobrze. Poznałem wiele fajnych osób – z niektórymi mam kontakt do dziś Dowiedziałem się też, do czego służy prawdziwa, korporacyjna kuchnia (do pogaduszek przy kawie i przynoszenia powitalnego/urodzinowego/pożegnalnego ciasta). Nauczyłem się też najbardziej przydatnego w pracy biurowej skrótu klawiaturowego – Win + L

Praca w IT helpdesk nie była jednak moim marzeniem. Wiedziałem, że trzeba iść dalej. Z końcem września 2014 r. pożegnałem się z ekipą Volvo, wracając na 3. rok studiów.

Druga praca w mniejszym korpo

Na 3. roku studiów (2015 r.) znalazłem pracę w zatrudniającej klika tysięcy osób polskiej firmie Comarch. Tym razem już na stanowisku programisty.

Moja przygoda w Comarchu potoczyła się dość dynamicznie. Na moich barkach spoczywało coraz więcej odpowiedzialności. Początkowo, poza programowaniem, organizowałem pracę małych zespołów projektowych. Po 2 latach zostałem liderem zespołu programistów. W najgorętszym okresie w moim teamie było 9 osób. Realizowaliśmy wiele projektów w jednym czasie, niektóre z nich dla dużych marek we Francji (sprzedawaliśmy oprogramowanie właśnie w tym kraju). W międzyczasie skończyłem studia na Politechnice Wrocławskiej – najpierw inżynierskie, a później magisterskie.

Po raz kolejny pracowałem w dużym, międzynarodowym środowisku. Codzienna praca wymagała kontaktu z osobami z Polski, Francji i Niemiec. Często udawałem się też na krajowe i zagraniczne delegacje. Praca odbywała się na ogół w dość dużym tempie. Nauczyło mnie to organizacji własnych zadań oraz podstawowych zasad produktywności. Zarządzanie zespołem nauczyło mnie pracy z ludźmi oraz tego, że każdy jest inny i ma inne potrzeby – również w pracy Koordynacja pracy zespołów z trzech krajów pokazała mi jak różne może być podejście do obowiązków służbowych w zależności od przynależności kulturowej.

Praca w Comarchu zbiegła się u mnie z zainteresowaniem tematami rozwoju osobistego. Dzięki wymianie opinii z niektórymi współpracownikami, zacząłem obserwować takie osoby jak Michał Szafrański, Pat Flynn czy Michał Śliwiński.

Książka tego pierwszego – Finansowy Ninja – sporo namieszała w moim życiu. Zacząłem interesować się finansami osobistymi – prowadzić budżet domowy oraz spisywać wydatki. Dzięki tej książce wiem, w jaki sposób zarządzać finansami, na co uważać i jak rozsądnie wydawać pieniądze. Nikt nie uczy nas tego w szkole – a szkoda. To wiedza, którą powinien posiadać absolutnie każdy.

Przygoda z finansami osobistymi uświadomiła mi, że warto korzystać z wiedzy i doświadczeń ludzi mądrzejszych od nas. Kolejną rewolucyjną dla mnie postacią okazał się Tim Ferris, a konkretnie jego książka The 4-Hour Workweek. Autor opowiada w niej, w jaki sposób można rozpocząć życie niezależne od lokalizacji. Wyjaśnia koncepcje dochodu pasywnego oraz podstawy marketingu i sprzedaży online. Przeczytanie tej pozycji to był chyba pierwszy moment, w którym zamarzyłem o podobnym stylu życia.

Momentem przełomowym, o którym Daga pisała szczegółowo tutaj, był nasz drugi pobyt w Tajlandii w grudniu 2018 r. Pomyśleliśmy wtedy, że nie musimy przecież iść za tłumem. Możemy zacząć żyć po swojemu. Skoro tylu osobom udało się rozpocząć życie na drugim końcu świata, to czemu my nie możemy pomieszkać na tajskiej wyspie pracując zdalnie? Postanowiliśmy spróbować

Podjęcie tej decyzji oznaczało zakończenie mojej 4-letniej przygody z Comarchem – firma ta nie przewidywała możliwości pracy zdalnej. Na początku 2019 r. przekazałem przełożonemu informację o moich planach i wspólnie zaczęliśmy realizację prawie 4-miesięcznego planu mojego odejścia (pozdro Kuba ).

Do dziś wspominam te 4 lata bardzo dobrze. Wiele się nauczyłem. Rozwinąłem się jako człowiek, programista i leader zespołu. Zainteresowałem się finansami osobistymi, zarażając przy okazji tą tematyką Dagę, co pozwoliło nam rozpocząć budowę poduszki finansowej i oszczędności na nasz planowany wyjazd. Zacząłem też zgłębiać tematykę rozwoju osobistego i produktywności. Bez tych doświadczeń kolejne etapy nie byłyby możliwe.

Digital nomad – pierwsza praca zdalna

Po podjęciu decyzji o zmianie pracy na zdalną rozpocząłem poszukiwania. Z racji tego, że pracowałem jeszcze w poprzedniej firmie, nie zamieszczałem informacji o poszukiwaniu pracy na LinkedIn. Zapisałem się za to do kilku grup facebookowych, na których publikowane są oferty pracy zdalnej. W taki właśnie sposób trafiłem do wrocławskiej firmy Yumasoft, z którą podjąłem współpracę.

Zmiana pracy zbiegła się u mnie też ze zmianą formy zatrudnienia. Do tej pory pracowałem na umowę o pracę, a przechodząc na pracę zdalną założyłem jednoosobową działalność gospodarczą. Wiązało się to z założeniem samej firmy, wynajęciem wirtualnego biura, księgowego i załatwieniem kilku innych formalności.

Zostałem zatrudniony jako programista .NET/Full Stack. Pracujemy dla zagranicznego klienta. Z racji tego, że firma na swoją siedzibę we Wrocławiu, umówiliśmy się, że przez pierwsze 2 miesiące będę pracował stacjonarnie w biurze z resztą zespołu. W ten sposób mogliśmy się lepiej poznać i wspólnie wypracować zasady przyszłej współpracy zdalnej. Tym bardziej, że poza mną, mniej więcej tym samym czasie do ekipy dołączyły 2 kolejne osoby.

Dzisiaj nasz zespół liczy 6 osób, z czego 3 pracują w pełni zdalnie (w tym ja). Pozostała trójka 2 dni w tygodniu spędza w domu, a resztę w siedzibie firmy. Po naszym wyjeździe w połowie czerwca 2019 r. tak naprawdę tylko ja zostałem 100% zdalnym rodzynkiem Pozostałe dwie osoby mieszkają w Polsce i od czasu do czasu spotykają się z resztą ekipy we Wrocławiu.

W obecnej firmie wróciłem do bycia “tylko programistą”. Była to jednak w pełni świadoma decyzja. Po pierwsze, dużo łatwiej znaleźć pracę zdalną jako programista niż kierownik zespołu. Pracując zdalnie w podróży chciałem też nie być odpowiedzialnym za zespół, a przy okazji podszkolić swoje umiejętności programistyczne

Rozpoczęcie pracy zdalnej dało nam niesamowitą wolność. W końcu mogliśmy wyjechać i zacząć żyć po swojemu.

Co dalej?

Na ten moment nie wyobrażam sobie powrotu do biura. Pracuję zdalnie od roku i nie mam zamiaru tego zmieniać – przynajmniej na razie

Mógłbym napisać, że wiele rzeczy można było zrobić lepiej. Zamiast pracować dla kogoś, mógłbym opracować i sprzedawać własne produkty. Mogłem też zacząć programować w wieku 10 lat i dzisiaj być koderem-wymiataczem pracującym w Google albo Tesla. Mogłem też bardziej przyłożyć się do matmy, co w powiązaniu z programowaniem pozwoliłoby mi tworzyć zaawansowane gry komputerowe. Tylko po co miałbym tak myśleć?

Uważam, że nic nie dzieje się bez przyczyny Czuję wdzięczność za to, gdzie dzisiaj jestem. Doceniam każdy etap swojej “kariery” i wszystkie osoby, które spotkałem na swojej drodze. Od wielu z nich nauczyłem się czegoś nowego. Nie żałuję żadnej pracy, którą wykonywałem. Gdybym miał przechodzić tę samą ścieżkę jeszcze raz, wziąłbym taki scenariusz w ciemno

Jak widzicie, wcale nie trzeba być wybitnie uzdolnionym, żeby realizować swoje marzenia. Nie trzeba też podążać za tłumem i robić tego, co wszyscy. Swoje poglądy i plany na życie można zmienić w jego trakcie, pod wpływem impulsu. Nie trzeba też rozmyślać, że coś można było zrobić inaczej. Moim zdaniem należy patrzeć w przyszłość, a z przeszłości i jej porażek wyciągać wnioski

Artykuł Od korpo do pracy zdalnej – moja historia pochodzi z serwisu TRAVELOŻERCY.

Jak się poznaliśmy?

Uprzedzam – nie będzie to ani romantyczna historia, ani nawet zakochanie od pierwszego wejrzenia Poznaliśmy się, kiedy ja byłam w II, a Dejw III klasie liceum. W październiku 2011 r. Politechnika Wrocławska ruszyła z kolejną edycją Studium Talent – matematycznego kursu dla licealistów wybierających się na studia ścisłe. Zajęcia odbywały się przez kilka miesięcy w każdą sobotę o nieludzkiej 7:30 Oboje co tydzień dojeżdżaliśmy na ten kurs – ja 20 km z rodzinnej miejscowości, Dejw ze znajomymi ze swojej szkoły w woj. opolskim. Na wstępnych zajęciach przy uzupełnianiu kwestionariusza Dejwa kolega pożyczył ode mnie długopis i tak to się zaczęło. Szybko się polubiliśmy (z Dejwa kolegą też, ale przede wszystkim z Dejwem ), zaczęliśmy spotykać się poza kursem, a pół roku później dałam mu kosza Serio, do tej pory wypomina mi, że go nie chciałam Koniec końców w krótkim czasie nasze drogi ponownie się zbiegły

Pierwsze wspólne wakacje

Po zakończonym kursie i zdanej maturze, przed Dejwem stanęła wizja najdłuższych wakacji w życiu. To idealny czas na zarobienie pierwszej kasy, szczególnie przed rozpoczęciem życia studenckiego. Z pomocą ciotki udało mu się znaleźć pracę w polskiej firmie w Anglii i tym sposobem pracował przez 2 miesiące na budowie. Mało rzeczy wywołuje w nas takie łzy śmiechu jak właśnie wspomnienie Dejwa udającego malarza/stolarza/budowlańca  

Wpadliśmy na pomysł, że wykorzystamy obecność Dejwa za granicą i spędzimy w Anglii kilka dni wakacji. Jedyne co musiałam zrobić, to do niego dojechać. Lot nie wchodził w grę, bo po pierwsze znacznie wykraczał poza mój budżet, a po drugie – nigdy wcześniej nie leciałam samolotem! Nie chciałam swojego pierwszego razu odbywać w samotności. Po ponad 20 h jazdy autokarem dojechałam do Londynu. Z wypchaną po brzegi konserwami i Nutellą torbą, byliśmy gotowi na budżetowe kilka dni wakacji Dejwa tata załatwił nam darmowy nocleg u swojego znajomego. Takiego mieszkaniowego survivalu nie przeżyliśmy nawet w Azji Połowę swojego zarobku Dejw przeznaczył na bilety do muzeum Madame Tussauds i nocną przejażdżkę w kapsule London Eye  Serio, po podliczeniu kosztów dojazdu do Anglii, wynajmu pokoju, jedzenia itp., okazało się, że zdecydowanie bardziej opłacało mu się zostać w Polsce i podjąć jakiejkolwiek pracę na miejscu… Ach ta praca u Polaków za granicą! Pocieszający jest za to fakt, że zostały nam fajne wspomnienia z pierwszej, podróżniczej przygody

Czasy studenckie, praca

Po wspólnych wakacjach w Anglii Dejwa czekał I rok studiów, a mnie klasa maturalna. Dejw przeprowadził się wtedy do Wrocławia i razem z trzema kolegami wynajmowali dwupokojowe mieszkanie. Studiował Informatykę na Politechnice Wrocławskiej. Ja przez cały okres liceum dojeżdżałam do szkoły z mojej rodzinnej miejscowości, spędzając grubo ponad 2 h dziennie w autobusach. Zawsze wykorzystywałam ten czas na naukę do bieżących kartkówek – w domu ciężej było się zmotywować

Po mojej maturze w maju 2013 r. i Dejwa I roku studiów postanowiliśmy pójść razem do pracy. Myśleliśmy o wyjeździe za granicę, ale nie byliśmy pewni czy uda nam się znaleźć jakąś opcję poza tymi oferowanymi przez agencje. Z pomocą przyszła nam osoba z dalszej rodziny Dejwa (pozdrawiamy Marcelę! ), która od dłuższego czasu mieszkała w Anglii. Dzięki swoim znajomym załatwiła nam pracę w wypasionym obiekcie restauracyjno-hotelowym na brytyjskiej wsi. Naszym zadaniem była obsługa klientów restauracji podczas posiłków, przyjęć weselnych oraz spotkań biznesowych. Spędziliśmy tam prawie 3 miesiące, pracując często na dwie zmiany. W wolne dni (jeden lub dwa razy w tygodniu) jeździłam też sprzątać domy albo prasować ubrania do indywidualnych klientów. Mimo że zdecydowanie przesadzaliśmy wtedy z ilością pracy, tę przygodę wspominamy bardzo pozytywnie. Udało nam się naprawdę sporo zarobić, a przy okazji zrzucić po kilka kg Ponownie odwiedziliśmy też Londyn (oddalony jakieś 30 km od naszego miejsca pracy) oraz często spacerowaliśmy do pobliskiego Ascot. 

W październiku 2013 r. rozpoczęłam studia na tej samej uczelni co Dejw, na kierunku Energetyka. Bardzo dobre wyniki matur pozwoliły mi wybrać w zasadzie każdy kierunek, jaki mi się marzył, a ja wybrałam Energetykę. No cóż… Nie była to przemyślana decyzja. Może kiedyś napiszę coś więcej o mojej przemianie – jak od kujonki ze średnią 5,8 przeszłam do hejterki edukacji Od początku studiów zaczęłam pracować udzielając korepetycji z matematyki. Była to dla mnie wygodna opcja zarobku, bo godziny zajęć z uczniami dostosowywałam do swojego grafiku na uczelni. Poza tym od zawsze uwielbiałam uczyć innych, więc zarabiałam na tym, co naprawdę sprawiało mi przyjemność. Jedynym minusem był marnowany czas na dojazdy do uczniów, no ale nie można mieć wszystkiego W tym samym roku Dejw zaczął pobierać stypendia naukowe, a po skończonym II roku studiów zaczął płatny 3-miesięczny staż w Volvo IT. 

W następnych latach nie działo się nic szczególnego – pracowaliśmy i studiowaliśmy. Na III roku studiów Dejw rozpoczął “prawdziwą” pracę jako programista. Ja po 1,5 roku na Polibudzie, zmieniłam uczelnię i zaczęłam studiować to, co tak naprawdę od początku chciałam, czyli Finanse i Rachunkowość na Uniwersytecie Ekonomicznym. 

Wspólne zamieszkanie

Jak wspominałam, podczas I roku studiów Dejw współdzielił pokój z kolegą. Dwa następne lata wynajmował “jedynkę”, co roku przeprowadzając się w obrębie Wrocławia. Ja nadal byłam zdana na autobusy do i z Wrocławia, co zrobiło się dla mnie dość uciążliwe. Wyjeżdżałam po 6stej rano, a przez zajęcia na uczelni i korepetycje, często wracałam koło 20stej. Było to powodem, dla którego zaczęłam rozglądać się za pokojem na wynajem we Wrocławiu. Kiedy rozeznałam się w cenach, okazało się, że korzystniej byłoby nam zamieszkać razem. Na kawalerkę wydawalibyśmy tyle samo, ile łącznie na dwa osobne pokoje jedynki, a komfort życia we własnym, małym mieszkanku byłby bez porównania wyższy. Tym sposobem w styczniu 2015 r., po 3,5 roku znajomości, zamieszkaliśmy razem w bardzo skromnej kawalerce  

Kilka razy zmienialiśmy adresy, ale zawsze był to Wrocław. W pierwszej kawalerce spędziliśmy 1,5 roku, w kolejnej prawie 2 lata, a naszym ostatnim miejscem do życia było dwupokojowe mieszkanie, w którym mieszkaliśmy do momentu wyjazdu (czerwiec 2019 r.). Posiadanie “swojego” mieszkania było też kluczowe pod kątem mojej pracy. Dzięki temu, że miałam warunki do przyjmowania uczniów, nie musiałam już tracić czasu na dojazdy do nich. Od 2015 r. prowadziłam już zajęcia w domu.

Wspólne podróże

Już wiecie, że naszym pierwszym wspólnym wyjazdem za granicę była Anglia. Jednak pierwszy prawdziwy urlop spędziliśmy, a jak!, na ol ekskjuzmi w Egipcie! To był wrzesień 2014 r., wyjazd z biurem podróży. Z racji tego, że nasz budżet był ograniczony, do ostatniej chwili czekaliśmy na dobrą ofertę last minute. Chociaż sam obiekt hotelowy, krajobrazy i pogoda w Egipcie były fantastyczne, po 2-3 dniach poczuliśmy, że to totalnie nie nasz klimat. Leżenie plackiem na plaży, jedzenie nie mające nic wspólnego z lokalnym, posiłki o wyznaczonych porach – nie nasz klimat. 

W sierpniu 2015 r. pojechaliśmy autem na kilka dni do Budapesztu. W marcu 2016 r. odwiedziliśmy jedną z Wysp Kanaryjskich – Fuerteventurę. Mimo że ponownie wybraliśmy opcję z biurem podroży (nie wiem dlaczego ), to na miejscu wypożyczyliśmy auto i zwiedziliśmy wyspę na własną rękę. W międzyczasie zdążyliśmy pojechać też do Berlina, Karpacza, Zakopanego, w Bieszczady oraz do Gdańska. Naszym pierwszym dużym wyjazdem na własną rękę była Tajladnia w grudniu 2017 r. Spędziliśmy tam ponad dwa tygodnie i poczuliśmy, że to jest totalnie nasz styl podróżowania Wolność, mały bagaż, tanie i wszędzie dostępne jedzenie, mili ludzie, piękne krajobrazy – od razu zakochaliśmy się w Tajlandii! W czerwcu 2018 r. pojechaliśmy na Majorkę, dwa miesiące później do Toskanii. W 2019 r. wyskoczyliśmy na dłuższy weekend do Szwecji. 

Decyzja o podróży bez końca

Pierwsze nieśmiałe plany wyruszenia w podróż bez końca pojawiły się u nas pod koniec lata 2018 r. Jak widzicie po wcześniejszym podpunkcie, nie byliśmy jakimiś zapalonymi podróżnikami, ale na naszą decyzję złożyło się wiele czynników. Pokrótce tylko nadmienię, że zainteresowanie się tematyką rozwoju osobistego i produktywniejsze spędzanie wolnego czasu, otworzyły nam oczy na wiele spraw. Zaczęliśmy czytać mądre książki, słuchać wartościowych podcastów, ogarnęliśmy finanse osobiste i to wszystko przyczyniło się do tego, że zamarzyliśmy o Życiu (celowo przez wielkie Ż!). Wiem, że brzmi to banalnie, ale naprawdę nabraliśmy ochoty na pełne, kolorowe, odważne Życie na naszych zasadach. Czy można wieść takie w Polsce? Pewnie, że tak! Nie trzeba od razu wyjeżdżać w świat! My, w przypływie tych pozytywnych wibracji, postanowiliśmy po prostu pójść na całego. Zapragnęliśmy wyjścia z bezpiecznego kokonu, odsunięcia na bok rutyny i komfortu dnia codziennego.    

Ten pomysł jednak dalej pozostawał w sferze marzeń i chyba sami do końca nie wierzyliśmy, że mentalnie stać nas na taki krok. Decydujący okazał się drugi urlop w Tajlandii (grudzień 2018 r.). Leżeliśmy na pięknej plaży na wyspie Yao Noi zachwycając się widokami, jedzeniem, pogodą… Wtedy nas olśniło, że przecież my to wszystko możemy mieć. Może nie od razu wyspę , ale możemy tu przyjechać i dłużej pomieszkać, zwiedzać świat, spróbować innego życia. Wracaliśmy z tego 3-tygodniowego urlopu w pełni zmotywowani, nastawieni na wyjazd w 2019 r. – bez biletu powrotnego, bez terminu końcowego.

Potajemny ślub

Prawdopodobnie najbardziej przypałowa rzecz, jaką w życiu zrobiliśmy W związku z wyjazdem, postanowiliśmy wziąć ślub cywilny. Doszliśmy do wniosku, że podczas tak długiego, kilkuletniego wyjazdu “może się przydać”. Dziurę w głowie kręciła nam tylko wizja tego dnia. Jeśli wybralibyśmy scenariusz z zaproszeniem najbliższej rodziny (rodzice + rodzeństwo), nie obyłoby się bez jakiegoś mini przyjęcia, chociażby wspólnego obiadu. Nie był to dla nas żaden problem, ale znam moją rodzinę i wiem, że takie wydarzenie nie obyłoby się bez grubych prezentów. A co z babciami? Co z chrzestnymi? Zaraz wyszłaby z tego impreza na kilkadziesiąt osób, a tego chcieliśmy uniknąć. Nie zamierzaliśmy też stawiać rodziców w niekomfortowej być może sytuacji, kiedy czuliby presję “tradycyjnego” obdarowywania młodych kasą na start nowego życia. Nie czułam też potrzeby wydawania kasy na suknię ślubną, fryzjera czy makijażystkę, co mogłoby okazać się przez innych niezrozumiałe. To oczywiście tylko część powodów, które skutecznie odciągnęły nas od wizji ceremonii z gośćmi. Postanowiliśmy, że ślub weźmiemy w tajemnicy, nikogo o tym nie informując. Potrzebni byli jednak świadkowie. Długo się nie zastanawiając, poprosiliśmy o to naszych nowych, wspólnych znajomych, z którymi widzieliśmy się raptem 2 czy 3 razy. Na szczęście tyle wystarczyło, żeby stwierdzić, że Paula i Bartek to najlepsze ziomki

Tym sposobem nasz ślub odbył się 5 kwietnia 2019 r. w piątkowy poranek, w gronie świadków. Nie było sukni ślubnej, wiązanki, ani nawet obrączek! Po 7 latach znajomości i ani jednym dniu bycia narzeczeństwem, zostaliśmy mężem i żoną. Po swojemu, na własnych zasadach

Wyjazd z Polski

Planowany wyjazd z Polski na czas nieokreślony wymagał załatwienia wielu formalności (szczepienia, sprzedaż auta, wypowiedzenie umowy najmu mieszkania itp.). Pozostała też kwestia zorganizowania pracy zdalnej. Ustaliliśmy, że do czasu, kiedy będziemy mogli sobie na to finansowo pozwolić, ja zajmę się wiciem naszego gniazdka w sieci. Nie byłam jednak przekonana czy odnajdę się w tych wszystkich blogach i Instagramach, dlatego dla własnego komfortu potrzebowałam planu B. Padło na coś, co siedziało w mojej głowie już od dawna, czyli własne kursy online. Jeszcze przed wyjazdem udało mi się nagrać i wypuścić w świat pierwszą część. Formuła zdała egzamin, więc byłam spokojna. W przypadku Dejwa poszło jeszcze łatwiej. Znalezienie pracy zdalnej w jego branży nie jest wielkim problemem. Od kwietnia 2019 r. zaczął pracę w 100% zdalną na stanowisku programisty, co wiązało się z założeniem własnej działalności gospodarczej.

W międzyczasie ustaliliśmy, że wyjedziemy z Polski w sezonie letnim. Te kilka miesięcy dały nam komfort spokojnego załatwiania wszelkich spraw i dodatkowy czas na oszczędzanie przed podróżą. Na start postanowiliśmy spełnić nasze wspólne marzenie, czyli wreszcie pojechać na Kaukaz. Kupiliśmy bilet na 13. czerwca do Gruzji, a potem już nie było planów

Podsumowanie

Uf, to był długi wpis! Jeśli udało Ci się dobrnąć do końca, to bardzo mi miło! Zdaję sobie sprawę, że wiele tematów przedstawiłam tu bardzo krótko i płytko, ale inaczej ten wpis byłby książką

Mam nadzieję, że dowiedziałaś(eś) się o nas czegoś nowego, czegoś ciekawego. Jeśli masz jakieś pytania, albo chciał(a)byś przeczytać post o którymś z tematów, który tutaj tylko krótko nadmieniłam, zostaw komentarz albo napisz do nas na Instagramie

Artykuł Nasza historia – od poznania do wyjazdu w świat pochodzi z serwisu TRAVELOŻERCY.

Ale jak to tak? To tak się da? Skąd wziąć na to pieniążki? (To ostatnie pytanie dodajemy trochę z przekąsem, bo zawsze jest nam ono zadawane jako pierwsze i właśnie ta kolejność mocno nas bawi). Już spieszymy z wyjaśnieniami

Skąd taka decyzja?

W ciągu ostatnich 2 lat zaczęliśmy więcej podróżować – wyhaczaliśmy tanie loty, żeby wyskoczyć gdzieś na city breaka, próbowaliśmy dostosować nasze prace pod choć jeden dłuższy urlop w ciągu roku. Niestety specyfika naszych prac jest różna, a co za tym idzie – ciężko było nam dograć terminy wspólnych wypadów. Przełom nastąpił podczas naszej ostatniej wizyty w Tajlandii w grudniu 2018 r., kiedy to budząc się wraz ze wschodem słońca w drewnianym domku na plaży, wylegując się na hamaku z rajskim widokiem czy wcinając piątego pad thai’a za kilka zł, doszliśmy spontanicznie do wniosku “Czemu nie możemy pożyć sobie w takim miejscu dłużej?”. Nigdy tak naprawdę nie interesowały nas wyjazdy na 2-3-dniowe wycieczki, podczas których mamy czas tylko na przebiegnięcie przez turystyczne atrakcje i powierzchowne poznanie miejsca. Zawsze chcieliśmy czegoś więcej – możliwości wtopienia się w lokalne środowisko, zagłębienia się w nową kulturę, poznania innych zwyczajów, kuchni oraz ludzi. Czas tych egzystencjalnych rozkmin zbiegł się również z naszym zainteresowaniem tematyką rozwoju osobistego. Nie chcemy Wam tutaj coachować, ale mądre książki, ciekawe podcasty, obserwowanie inspirujących osób i odcięcie się od toksycznych ludzi działa cuda! Jednocześnie jasne było dla nas, że nic nas w Polsce nie trzyma – nie mamy kredytu, własnego mieszkania ani dzieci. Żebyście nie zrozumieli nas źle – w Polsce żyje nam się naprawdę dobrze, ale do znudzenia wygodnie i rutynowo. Czas spróbować czegoś nowego, wyjść ze swojej strefy komfortu i wprowadzić do naszego życia więcej pontaniczności

Naszym celem stało się uniezależnienie od lokalizacji – zostanie mieszkańcami świata, czy też cyfrowymi nomadami Wiedzieliśmy, że naszą pracę zawodową da się realizować zdalnie. Na dodatek działalność podróżnicza (instagramowo-blogowa) wydaje się być nawet ciekawsza, kiedy tworzona jest na bieżąco z podróży, z dowolnego miejsca na świecie. Po wypisaniu plusów i minusów (tych drugich w zasadzie nie znaleźliśmy ) podjęliśmy ostateczną decyzję o wyjeździe i zaczęliśmy dążyć do zmiany naszej codzienności w taki sposób, aby marzenia o życiu i pracy w podróży się spełniły

Zmiana pracy na 100% zdalną

Pierwszym i najważniejszym krokiem było znalezienie pracy zdalnej, którą można wykonywać z dowolnego miejsca na świecie. Oboje porzuciliśmy więc dotychczasowe, naprawdę fajne prace, na rzecz pracy w 100% zdalnej. Uff, pierwszy krok za nami!

W tym poście nie będziemy jeszcze wchodzić w szczegóły, ale ofert pracy zdalnej pojawia się – również w Polsce – coraz więcej. Mimo to łączenie podróżowania z pracą nie jest w naszym kraju bardzo popularne. Dlatego jednym z naszych celów jest informowanie Was o tym, jak taka praca wygląda właśnie w połączeniu z długoterminowym (w naszym przypadku bezterminowym) podróżowaniem. Jeśli interesuje Was ten temat albo zamierzacie w przyszłości rzucić wszystko i wyjechać jednocześnie pracując, już teraz zapraszamy do obserwowania nas na Instagramie i oczywiście tutaj, na blogu. Pojawi się dużo wątków (może jakaś seria?) związana właśnie z pracą w podróży

Pierwszy bilet w jedną stronę!

W międzyczasie rozglądaliśmy się za biletami do Azji, od której zamierzaliśmy zacząć naszą przygodę. Jednocześnie naszym wspólnym marzeniem było pojechanie do Gruzji, więc gdy któregoś marcowego popołudnia znaleźliśmy stosunkowo tanie loty do stolicy tego kraju… bez wahania zarezerwowaliśmy! Tak oto 13. czerwca 2019 r. o 18:10 wylatujemy z Krakowa do Tbilisi – pierwszy raz bez biletu powrotnego

Dlaczego akurat Gruzja? Najpierw zakochaliśmy się w gruzińskim jedzeniu, a potem w klimacie i kulturze tego kraju, coraz więcej o nim czytając. Nie znamy osoby, która wróciłaby niezadowolona z wyprawy na Zakaukazie. Dodatkowo jest to państwo zagadka – choć terytorialnie należy do Azji, Gruzini mają silne poczucie jedności z Europą. Taki kierunek wydaje nam się fajnym miejscem na start nowego rozdziału w naszym życiu.

Zaczynamy od Tbilisi, gdzie zabookowaliśmy mieszkanie na pierwszy miesiąc. W samej Gruzji zabawimy pewnie znacznie dłużej, a gdy zrobi się zimniej, uciekniemy do ciepełka Azji Południowo-Wschodniej. To tylko taki luźny szkic – wszystko zależy od cen biletów lotniczych i naszych podróżniczych zachcianek

Założenia naszej podróży

Naszym planem jest brak planu. Przede wszystkim nie mamy terminu powrotu – jedziemy może na kilka lat, a może… na zawsze?

Na pewno naszym celem nie jest odhaczanie kolejnych krajów na liście. Chcemy raczej zostawać w danym miejscu dłużej, żeby móc “poczuć klimat”, znaleźć lokalne bazary, nieturystyczne miejsca, zapoznać się z  ludźmi. Na razie zakładamy, że w danym miejscu, np. w tej samej miejscowości, chcemy zostawać co najmniej miesiąc. Wydaje nam się, że to odpowiedni czas, żeby choć trochę się “zadomowić” i móc wyrobić sobie własną opinię o danej lokalizacji.

Jak już wspomnieliśmy, cały czas będziemy pracować zdalnie. Musimy więc zwracać uwagę na to, żeby w miejscach, w których będziemy mieszkać, był w miarę stabilny dostęp do Internetu

Bardzo ważnym aspektem naszego nowego stylu życia będzie dzielenie się z Wami informacjami na temat samej podróży i wątku pracy zdalnej. Będziemy Wam pokazywać, jakie są zalety, ale także wyzwania podróżowania połączonego z pracą zdalną. Jak zwykle, będziemy się też dzielić finansami, przedstawiając Wam realne koszty życia w krajach, które odwiedzimy. 

Gdzie nas śledzić?

Oczywiście już dzisiaj zapraszamy do obserwowania nas przede wszystkim na Instagramie (@travelozercy), gdzie na bieżąco będziemy relacjonować naszą podróż. Świeże artykuły będą publikowane również tutaj, na blogu

Jeśli macie do nas jakieś pytania, interesuje Was tematyka pracy zdalnej lub długoterminowej podróży – śmiało pytajcie, bardzo chętnie odpowiemy!

Artykuł Rzucamy wszystko i jedziemy w świat! pochodzi z serwisu TRAVELOŻERCY.